Day 4 sa Harvard

Ito ay kwento ng pinsan ko na nagdo-Doctorate ngayon sa Harvard. Repost ko lang para sa mga clueless tungkol  sa buhay ng mga tao sa distinguished school na ito.

Day 4 sa Harvard. Intense. Bawal ang tanga sa klase. Bawal ang hindi handa. Hindi sapat na binasa mo lang. Dapat may quotable quote ka. Dapat maiilink mo sa iba pang mga readings. Dapat may critique ka. Pag sinabing Bourdieu, dapat kilala mo. Pag sinabing Hegel, dapat kilala mo. Pag sinabing Derrida, dapat kilala mo. At makakapag-quote ka. Yung tipong verbatim. Sa original language.

Yung mga guro, grabe. Walang gray areas. Yung tipong “Ganito ang sinabi ni Professor so-and-so. Mali siya. Basahin ninyo ang kritisismo ko sa sinulat niya.”

Sa bawat dalawang oras na klase, mga limang oras kang maghahanda. At ang mga guro, walang pasabi. Bigla na lang magpa-Frances. Bigla na lang mag-a-Aleman. Bigla na lang mangangastila. Pasensya ka kung hindi mo maintindihan. Bahala kang mag-research. Nag-discuss kanina ng teyorya. In French. Tapos halfway through, biglang banat, “Hindi ko na i-Inglesin, naintindihan ninyo naman na.” Buti na lang, nakapagkape ako at medyo malinaw at nakaupo ako sa harapan. Otherwise, sabaw.

Kaya kapag umuuwi ako, diretso sa kama kaagad para umidlip sandali. Kahapon, 6:00 PM na ako umuwi. Umidlip “sandali.” Pagkagising ko, 3:00 AM na, hindi ko pa nababasa yung assignment.

At Day 4 pa lang. LOL.

#FightLang #ParaSaEkonomiyaNgBansa

Harvard Library

Harvard Libary

*hinatak mula  sa FB status ng pinsan kong si MJ Sales. –

Basic Phone to the Rescue

2 days ago, may katangahan na ginawa ang S4 ko. Tumalon siya mula sa center table namin sa salas papuntang sahig. Feeling niya ata bunjee jump yun. Nakalimutan pa niyang magtali ng lubid sa paa.

Ayun, crack ang screen.

Hassle tuloy. Tatlong araw kong pinag-isipan kung ipapaayos ko siya, papalitan, o hindi na ako magsi-celphone buong buhay ko. Tutal, wala naman nagti-txt sa akin kundi (1) Globe update, (2) update ni Maine Mendoza sa Twitter dahil naka-subscribe ako, (3) Scammer na kunwari ay nagpasa sayo ng load, reply YES daw sa next message, at (4) Nag-aalok ng condo sa BGC. Wala po akong plano kumuha ng bahay sa BGC. Saka na pag nanalo na ako sa Lotto.

Starmobile UNO

Starmobile UNO

Continue reading

#LetDadKnow

“Palamuti na lang ba ako dito?”

NOT the exact words na binanggit ng tatay ko at one point in my life. Hindi sakto dahil bata pa ako nun. Mas maganda pa ata ang sinabi niyang dialogue kesa dyan. Hindi ko lang na-record dahil wala pa akong celphone nun.

At Elementary pa lang ata ako nun.

Yun yung mga panahon na ginagabi ako ng uwi dahil sa tambay after basketball practice sa paghahanda ng back-to-back championships ng midgets team namin na SAINTS. Puspusang laro.

Sa umaga, sa clubhouse ng phase 1. Sa tanghali, sa clubhouse naman ng Phase 1-C. Pagdating ng gabi, phase 1 ulit. Magpapa-ilaw pa kami ng court pag 10pm-11pm dahil yun lang ang oras na pwede kami maka-libre o maka-discount.

Grade 6 going First Year ako nun.
Bulakbol ako nun bata.
Well, hanggang ngayon naman.

I can not imagine kung paanong pag-aalala at pag-iisip ng parents ko pag bigla akong nawawala sa bahay sakay ng bisikleta namin na si Renegade. Yung akala mong bibili lang ng pandesal sa kanto, aabutin pa ng apat na oras dahil may makakasalubong na tropa sa  kalsada at mayayaya na. Minsan din, nagpupunta ako sa mga bahay ng mga De La Cruz sas Phase 1-A para tumambay dun hanggang dinner.

Pasaway di ba?

Kung nauso na ang generation ng Millenials noon, no choice siguro ang dad ko kundi mag subscribe sa Twitter feed, mag-ON ng notifications sa FB, o mag follow sa Instagram account ko; para lang malaman niya kung nasaang lupalop na ako ng Pilipinas. Kung may maibibigay akong tip sa mga parents ngayon, yun e yung aralin ang mga mobile devices nila para gawin ito.

Dahil tamad ang kabataan magsabi sa parents nila kung nasan sila.

Problema pa rin namin ito hanggang ngayon. Madalang na nasasabi ko pa sa tatay ko kung saang event ako pupunta at sino mga kasama ko. Nalalaman na lang niya pag-uwi ko.

Mababago pa kaya ito?

Basta, kung mayroon akong gustong ipaalam sa Dad ko, yun ay “Mahal na mahal ko sila ni Mami”, at “OK lang ako”. Hindi ko nakagawian na sabihin ng diretso, at hindi ko rin ugali na i-txt pa sila ng ganito.

This time, gusto ko rin sila tanungin… “Dad, kumusta?” , “Dadi, ano balita?” , “Paderr, ok ba tayo dyan?”

Simulan natin mag-open ng conversation. Dad’s have the right to know, di ba?

#HappyFathersDay

 

Notes About Driver’s License Renewal – June 2016

Weekend driver here. Hindi ako araw-araw nagmamaneho, pero kahit ganoon, ang lisensya ko ay kapareho lang nung officemate ko na gamit ang Wigo niya sa pagpasok araw-araw. He is coming from QC at ang office namin ay sa Makati.

Imagine the traffic.

Pero iba ang kwento ng pagrenew ng Driver’s License sa LTO. Mabilis lang ito. Ok na sana, kaso… Continue reading