Memory Miyerkules Huli KA!

Ugali na naming magkakapitbahay ang maglaro ng taguan. Elementary pa lang ako non. Kadalasan, pag-uwi galing sa eskwela, pagkatapos na rin makagawa ng homework, naglalabasan na kami sa kalsada.

Kinalaunan, nabagot na rin kami sa larong taguan. Kaya naman binigyan namin ito ng kakaibang twist.

BANG-SHAK

BANG-SHAK

Actually, hindi naman kakaiba.

Hango ang twist sa sikat na laro noon na Counter Strike. Tinawag namin ang laro na BANG-SHAK.

Ganun pa rin magsisimula ang laro. Magbibilang ang taya nang naaayon sa napili niya sa Magic Finger. Matapos niyang magbilang, hahanapin na niya ang mga kalaro.

Parang may 1-shot rifle ang taya. Pag nakita niya ang kalaro; sasabihin niya BANG [name ng kalaro]. Automatic deads na yung kalaro na yun.

Ang bawat kalaro naman ay may bitbit kunwari na kutsilyo. Kailangan makalapit ng isang kalaro sa taya bago pa siya ma-BANG. Pag nahawakan niya ang taya, sasabihin niya; SHAK! Signal yun na nasaksak niya ang taya at napatay niya ito.

Kapag lahat ng kalaro ay na-BANG na. Ang unang na-BANG ang susunod na taya.

Kapag na-SHAK ang taya, magiging taya ulit siya sa next round.

Mas masaya laruin ang BANG-SHAK kapag walang kuryente. Nakapatay ang street lights at puro ilaw lang mula sa kandila ang nagagamit namin.

Tuwing Wednesday, magb-blog ako tungkol sa naaalala ko sa aking kabataan. Ito ang aking “Project: Memory Miyerkules” .

Layunin nitong maisulat paunti unti ang aking talambuhay.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *