Daily Archives: 2012-10-03

Memory Miyerkules S2: Pagnanakaw Ng Inihaw

Inuman sa bahay. Pero sobrang bata ko pa para makisali.

Sa San Lorenzo na kami nun nakatira. May barkada na kaagad ang tatay ko sa village dahil ang Tunay Na Lalake, marunong makihalubilo sa kapitbahay. Ako? Hindi ako mahilig sa kapitbahay.

Pero kilala nila ako. Syempre, kung nakikipag-kapwa ka, iku-kwento mo at ipagmamalaki ang mga anak mo. Ganun talaga yun. At wala namang masama dun.

Isang gabi, nagkayayaan sila ng inuman sa bahay. Beer, Emperador, Black Label; yan ang paborito nila. Syempre may juice para sa mga asa-asawa at sa mga bata na bitbit. May pansit, fried chicken, special kare-kare, at mga chichirya. Pero hindi ko trip ang mga yun.

Sorry kung ginutom ko kayo, pero itutuloy ko na ang kwento.

Ang target ko kapag ganitong mga inuman ay ang mataba at malinamnam na LIEMPO. Hindi inihahain ang Liempo na buo. Hinahati ito para maging bite size. Para isang tinidor lang ang kailangan mo pag mamumulutan ka.

Medyo may katagalan din ihawin ang Liempo. Pwedeng sa likod, sa may poso, o di kaya sa garden sa may grotto namin siniset up ang ihawan. Syempre, may kakaibang timpla ang marinade ng Liempo (na hanggang ngayon e sikreto pa rin), na nagpapasarap sa putahe.

Yung sawsawan na toyo-suka-sibuyas-paminta-asin-asukal naman ang pampalupit sa sarap.

Kaya naman ako, parati akong nakaabang dun sa ihawan. Kapag may luto na, kahit umuusok pa sa init, kinukuha ko na yun. Hindi na yun nakakarating ng chopping board. Para akong bandit na nanghaharang ng mga tela na dumadaan sa Silk Road.

Memory Miyerkules ang tawag sa aking proyekto para ibahagi ang kwento ng buhay ko na may kinalaman sa sitwasyon ko ngayon. Bukod sa pagbibigay ng maiksing intro para sa mga susunod na blogpost, layunin din nito na maibahagi ang aking talambuhay.

Breaking News: Call Center Agent Na Mahilig Sa Laman At Taba, Nag ala-Gangster Sa Galit

Puro naman bouncer sa gilid.

Sa isang outing ng isang call center team na ang pangalan ay hango sa Defenders of the Universe, nagkaroon daw ng hindi pagkakaunawaan. May dalawang agents daw kasi na natulog sa kwarto at hindi tinawag ng mga kasama nung kakain na.

Bakit naman kasi hindi tinawag!

Nang magising ang “magkaibigan”, napansin nila na tapos na kumain ang lahat. Dahil masinop din naman ang mga team mates nila, nalimas na ang lamesa. Kahit ako rin naman, magwawala ako at babasagin ko ang mga pinggan. May contribution ako sa funds ng team pero hindi ninyo ako tatawagin para kumain.

Ang masaklap pa nito, kung inubusan ninyo ako ng paborito kong Friend Chicken. Magkakamatayan tayo!

Pero hindi naman daw naging bayolente gaano ang kakagising lang na Call Center Agent. Ang ginawa lang niya, nagwalk out palabas ng resort. Ewan ko kung ano ginawa nun isa pa, parang nawala na siya sa istorya.

Anyway, may nakalimutan lang daw sa bag kaya bumalik. Yung ang sabi ng mga bulag na nakakita.

Ang mga nagbibingi-bingihan pa raw, narinig na may tinawagan ang Call Center Agent sa cellphone niya na Alcatel. Tumawag ata siya sa kanyang First Girlfriend para magpasundo.

Ako, pag nag-init ang ulo ko, tatawag ako kay Pamela para makapagsundot.

Balik sa storya, malakas daw ang speakers ng Videoke Machine kaya hindi na audible kung may sigawan naman na naganap. As far as I am concerned, wala akong nasagap na balita dahil wala namang gusto magkwento.

Tapos nag walk daw out ulit. Make up your mind pare. Kung babalik ka, dapat sumakay ka sa wheel chair ala Corona, para laman ka ng headlines at hindi lang sa blog na ito ikaw mafi-feature.