Tag Archives: dadi

In times of trouble, who do you call?

Cruisin’ towards EDSA when I felt the machine made its final sigh. The engine was then silent as I stop on the traffic light of Buendia Ave cor. Paseo de Roxas.

This is the first time Pilot, our family car, turned off its engines on me.

After turning off all lights, I tried to turn on the ignition.

A few purrs went out but to no avail.

After my own deep breath, I turned the key again.

The purrs were lighter and the engine still would not start.

I was hoping of a roar, but I can only hear laughter of people in a bar on the side street. Still I tried to turn on the machine. With a little hope and prayer I tried.

I got nothing but laughter from the gods of Olympus themselves.

And so it’s time for me to ask for help. There is none that I can think of but only one. Sure enough he is the only one capable and willing to be of help.

I grabbed my phone from the chest pocket of my MERGER jacket, I gave it a small slide to unlock the keypad. This small device would be a lot of help since the bigger machine failed me in the middle of the night.

Letter D. His name is saved in my phone with the letter D.

A few rings and no one answered. I was trying to be brave. Panicking would just worsen the situation. I played a song in my mind to ease my tension.

His phone is still ringing, and I know he will pick up the phone. I know he will.

“Hello?” goes the sound of his voice.

“Dadi, namatayan ako sa gitna ng Buendia.” was the first thing I said.

P:MM – Pirate Shirt

Hindi ako mahilig magbigay ng regalo, pero dahil na-udyok ako ni super Ex na mag bigay ng regalo sa kanya-kanyang mga tatay namin, nasa mall kami isang araw bago mag father’s day.

Nagdidiskusyon pa kami kung anong magandang i-regalo kay Papa (tatay ni super Ex) at Dadi (tatay ko). Dapat pareho sila. Para hindi magka-selosan.

Tumingin kami sa mga relo, masyadong mahal.

Tumingin kami sa pabango, hindi mahilig sa pabango ang tatay ni Super Ex.

Sinturon? Hindi ko ata alam ang waist line ng tatay ko noon.

Shorts? Briefs? Panyo? Parang cliche naman ata ang mga to.

Sa mga ganitong pagkakataon ako tumatagal sa pagsa-shopping. Matagal pumili ang mga babae. Trait na nila ang pagiging indecisive.

Pag ako kasi ang may bibilhin, nasa tricycle pa lang ako, iniisip ko na ang bibilhin ko. Pagdating ko ng mall, hahanapin ko na lang yung item, kukunin, at babayaran. Tapos.

Signature Pen? Magandang regalo yun. Pero baka mawala lang nila.

Necktie? Minsan lang yun ginagamit.

Damit na lang. Parehong large. Hindi pa uso noon ang body fit.

Hindi raw nagsusuot ng hindi puti si Papa. Kung may design naman, minimal lang. Si Dadi naman, sure ako nagsusuot yun ng kahit ano. Basta damit, kasya sa tatay ko.

Hanap naman kami ng damit. Nakakita kami ng simple lang. Walang collar pero may kulay ang half-inch na kwelyo at manggas.

At ang design? Cartoon-style na pirate. Magugustuhan ni Dadi ang pagka-kwela ng design. Magugustuhan naman ni Papa ang pagka-puti ng damit.

Kanya-kanyang uwi na kami pagkatapos. Kanya-kanyang bigay ng regalo. Mga ilang beses ko rin nakita si dadi na suot niya ang damit. Ewan ko ke Papa pero sure ako na-suot rin niya yung kanya.

Tuwing Wednesday, magb-blog ako tungkol sa naaalala ko sa aking kabataan. Ito ang aking “Project:  Memory Miyerkules” .

Layunin nitong maisulat paunti unti ang aking talambuhay.

Window ng FX

May sariling topak yung bintana ng FX namin. Yung sa passenger seat. Medyo diskaril na yung mga gears nun kaya hindi na kaya ng sariling mekanismo na maibaba ang bintana. Ang resulta: kailangan tulungan ng pwersa ng kamay mo manually.

Aminado naman ako na kadalasan e tinatamad ako. Pag magmamaneho ako at hindi ko balak mag-aircon, binubuksan ko ang bintana na walang tulong ng aking pwersa.

Kahapon, pagka-park ko sa 2nd floor ng building namin, sinubukan kong isara ang bintana. Inikot-ikot ko ang lever.

May lumagutok… Patay.

Inikot-ikot ko ulit.

Hindi Gumalaw ang bintana. Nasira ko ata.

Ginawan ko na lang ng paraan para magmukhang sarado. Inipit ko ang mga tshirt ko sa pinto para matakpan ang butas gawa ng sirang bintana.

Kaagad akong nagtxt sa tatay ko. Sinabi ko kagad ang nangyari.

Pag-uwi ko kinagabihan, sinalubong ako ng tatay ko. Pinagbuksan ako ng gate. Pinaalala ko sa kanya ang tinxt ko sa kanya. Sabi niya, bukas na lang daw niya aayusin.

Mahusay ang tatay ko magkumpuni ng mga nasisira namin. Kahit na parati niyang sinasabi sa aming magkakapatid na pag may pinasok kaming problema, hindi niya kami tutulungan na ma-solve ito, never pang nangyari na iwanan niya kami sa ere.

Well, kaninang umaga, bago ako maligo, inaayos na niya ang bintana. Bago ako umalis ng bahay, pinaalalahanan niya ulit ako kung paano isara ang bintanang iyon ng maayos.

So far, wala nang problema sa bintana ng FX.

Ang husay talaga ng tatay ko.

Celebrate naman tayo

Birthday ng tatay ko. Kahit gabi na ako nakauwi dahil sa paggawa ng mga tasks, naabutan pa rin namin siya na naghahanda na para magsimba. Siyempre, dalawa sila ng nanay ko na magsisimba.

Taun-taon ko talagang nakakalimutan ang tunay na araw ng bertday ng tatay ko. Ang naaalala ko kasi noong bata ako, kung kailan kami pwede lumabas, yun ang bertdey ng tatay ko. Kaya tuloy nalilito ako kung September 4, 5 o 6 ang bertdey niya. Basta alam ko, September, at kapag sinabi ng nanay ko na bertdey ng tatay ko, sure yun, bertdey nga ng tatay ko.

Simple lang magcelebrate ang tatay ko ng bertdey. Dapat lang meron pansit, meron ice cream (sponsor ng kuya ko), may cake (sponsor ako), at kumpleto ang lahat sa oras na pagsasaluhan ito. Wala naman gaanong nagaganap na inuman, sayawan, o kung anu-ano pa na nakikita sa mga bertdeyan. Ok na sa tatay ko ang simpleng kaarawan.

Ngayon nga, meron siyang kasabay na celebration sa may kapitbahay, at kahit bertdey niya, nangangapitbahay pa rin sila sa oras ng tanghalian para dun makikain. Wala naman kaso sa tatay ko yun.

Sa simpleng buhay bg tatay ko ngayon, nakikita ko ang kasiyahan na nabibigay ng pamilya. Hindi na bale kung wala kaming litson na pinagsasaluhan, ok lang kung handa ng kapitbahay ang kinakain namin. Basta ang importante, kumpleto kami at nagsasalu-salo.

Para sa tatay ko, walang nang mas sasarap pa sa hapunang pinagsasaluhan ng lahat.