Tag Archives: english

What Is Pulutan in ENGLISH?

Pulutan (engl. Boozepetizers):
from ther root word “pulot” which means to “pick up”.

Boozeepetizers – from the 2 words “booze” which is slang for alcoholic drinks and “appetizers” , the manner of when this tye of food is normally served.

Masarap sa inuman ang pulutan. Wag ka lang masyadong mamulutan sa inuman dahil hindi ito picnic. Mabansagan ka pang Kung Fu.

Ano ba ang mga paborito mong pulutan? Product endorsements on their way. Wala itong bayad. Sana lang, padalhan nila ako ng sample products. Tutal, binigyan ko sila ng puwang sa blog ko.

GAME NA?!!!

Continue reading

P:MM – Chess is Attitude

Fourth Year High School ako noon. Galing din ako sa isang matinding breakup. Pangatlong taon na rin sana namin noon. Si SuperEx pa ang aking love team noon.

Mga dalawang buwan mahigit na rin akong walang girlfriend. Syempre, hindi ayos sa akin. Kahit na nagagawa ko pa rin magmaintain ng grades ko, iba pa rin pag nashi-share mo ang achievements sa taong mahal mo. Ewan ko ba, romantiko lang talaga siguro ako.

Naatasan kami ng aming teacher sa English na si Ms Michelle na mag-speech. 5-7 minutes ang alotted time para sa Speech. Bahala kang pumili ng topic mo. Basta gagamit ka ng transition statements at index cards lang ang kodigo mo. Training na rin ito para samin, para mawala ang pagiging mahiyain.

Hindi naman ako mahiyain, kaya ayos na ayos sa akin ito.

Weekend bago ang aking schedule to deliver the Speech, nagkaroon ng maliit na Chess Tournament sa amin. Bata pa lang si Chess GM John Paul Gomez nun. 17yrs old pa lang siya. Hindi man ako nanalo sa chess tournament, nagkaroon naman ako ng pagkakataon na makaharap siya sa isang 1v14 exhibition match.

Wala ni isa sa aming labing-apat ang nakatalo sa kanya. Dalawa lang ang pinalad na ma-declare na DRAW ang laban.

Pagdating ng araw ng aking speech. Inaasahan nang lahat na tungkol sa breakup namin ang speech ko. Hot topic kasi yun sa classroom (at sa buong school). Hanggang sa pagtungtong ko sa entablado at sa pagbitaw ng unang salita, excited ang lahat.

“Chess, is an attitude”

Yan ang naging ikot ng aking speech. Na-bore ang lahat habang kinukuwento ko kung paano ko natutunan ang laro at ang mga experience ko sa mga laban ng chess. Naikwento ko kung pano ako tinatalo ng aking pinsan kahit na wala siyang mga Knights. Naikwento ko kung ilang beses ko nakalaro ng chess ang lolo ko. Naikwento ko rin ang pinakahuling adventure ko sa chess laban ke John Paul Gomez.

Nasa katapusan na ng speech ko nang medyo kinabig ko ang ugali ng paglalaro ng chess sa pang araw-araw na buhay. Sinabi ko na hindi sa lahat nang pagkakataon, maisasalba natin ang lahat. Kadalasan, kailangan mong magsakripisyo ng piyesa para makalamang ng posisyon sa board. Kadalasan, kailangang malinaw ang mga mata mo para hindi ka madaya ng kalaban. Kadalasan, kahit na mas kakaunti ang piyesa mo, kaya mo pa ring manalo. Kailangan mo lang ng mga tamang desisyon.

Bored pa rin ang aking mga audience.

Tinapos ko na lang aking speech nang binitawan ko ang mga salitang ito:

“You see, I have lost my queen, but I am still not beaten in this life’s game, and I can still win my queen back, through pawn’s promotion.”

Palakpakan ang mga tao. Antaas pa ng grade ko.

Tuwing Wednesday, magb-blog ako tungkol sa naaalala ko sa aking kabataan. Ito ang aking “Project:  Memory Miyerkules” .

Layunin nitong maisulat paunti unti ang aking talambuhay.

P:MM – First Reading

Sa Dominican College Sta.Rosa ako nag elementary. From grades 2-6, dun ako nag-aral. Mabait akong bata at medyo above average ang aking kagalingan sa klase. Medyo gwapo rin ako nung bata ako. May kakulitan ako kung minsan pero hindi matatawaran ang pagiging mukhang anghel ko.

Mga madre ang nagpapatakbo ng eskwelahan namin. May kanya kanyang kagalingan din sila. May marunong mag organ, may magaling magturo ng Math, may mahusay makitungo sa mga bata at meron din magaling sa kusina. Iba talaga ang diversity ng mga madre.

Gaya ng ibang Catholic Schools, nagdadaos kami ng misa kada First Friday of the month. Grupo ng mga estudyante ang kumakanta sa misa, may mga naka-asign din na magbabasa ng first reading at responsorial psalm, at grupo ng mga kalalakihan din ang tumatayong altar servers.

Grade 4 ata ako nun. Bata pa ang school namin kaya kakaunti pa lang ang population. Pinakamatanda na siguro ang 3rd year HS. Kada buwan, may sponsor ng First Friday mass. Panahon din ata ng Setyembre nang mag sponsor ang klase namin, at ako ang napili na mag First Reading. Wala naman silang ibang mapipili kaya umoo na rin ako.

Ginagalingan ko talaga ang pagpa-practice sa pagbabasa ng English. Lectionary ang gamit namin nun. Simple lang naman ang mga salita doon kaya hindi mahirap bigkasin. Sigurado akong kayang kaya ko ito. Dalawang pasada lang na mahusay na practice, ayos na sa akin.

Nagsimula na ang misa, matapos ang Papuri sa Diyos, naupo na ang lahat. Umakyat na ako sa Podium at binuksan ang Lectionary. Nakita ko naman kagad ang pahina ng Reading na dapat kong basahin. Sinimulan ko na ang pagbabasa.

Kalagitnaan ng aking pagbabasa, napansin ko na hindi ko na-practice ang sasabihin ko pag tapos ko na basahin ang Reading. Last 2 sentences na lang ang binabasa ko at ang tanging nasa isip ko ay “The GOSPEL of the lord…” Pero hindi Gospel ang binabasa ko. First Reading lang.

Sinisipat ko ang ibaba ng pahina, wala doon ang pantapos na dapat kong sabihin. No choice ako, dapat ko gawan ng paraan ito. Bahala na sa diskarte.

Tapos na ang huling salita ng First Reading. Bahala na. Sinabi ko na lang nang mahina,

“The Gospel of ….”

“THE WORD!” — May nagtalk over sa akin. Isang boses ng madre, galing sa bandang kanan ko kung saan nakapuwesto ang choir.

Inulit ko na lang ang sinabi ng madre. This time, mas malakas kesa sa pagkakabigkas ko kanina at sa pagkakabigkas niya, “THE WORD OF THE LORD.”

Sumagot naman ang madlang people, “Thanks be to God.”

Pagbaba ko ng altar, hiyang hiya ako sa maliit na kapalpakan ko. Ayoko kasi nang nagmumukhang palpak sa harap nang maraming tao. Wala naman nagsabi na palpak ako, pero alam ko sa sarili ko na nagkamali ako. Tinuloy ko ang misa na iniisip kung bakit na miss out ko pa yung detail na yun.

Sinalba ako ng madre. Hindi ko siya napasalamatan sa pag-coach niya sakin. Nakalimutan ko na ang name niya pero naaalala ko pa ang mukha niya. Teacher ko ata siya sa Christian Living class ko noon. Kung mababasa man niya ito, taus puso akong nagpapasalamat sa pag-save niya sa akin.

Tuwing Wednesday, magb-blog ako tungkol sa naaalala ko sa aking kabataan. Ito ang aking “Project:  Memory Miyerkules” .

Layunin nitong maisulat paunti unti ang aking talambuhay.